7.6 C
Polska
czwartek, 11 grudnia, 2025

Słowa, które prowadzą – cytaty na początek roku szkolnego

Początek roku szkolnego to wyjątkowy moment – pełen nadziei, planów i nowych możliwości. Towarzyszy mu ekscytacja, ale też naturalna niepewność. Dlatego warto sięgnąć po mądre słowa tych, którzy myśleli głęboko, marzyli odważnie i uczyli z pasją.

Oto inspirujące cytaty na początek roku szkolnego – do gazetki, przemówienia lub po prostu jako motywacja na dobry start.

„Uczymy się nie dla szkoły, lecz dla życia” – Seneka Młodszy

„Całe życie jest szkołą” – Jan Amos Komeński

„Edukacja jest najpotężniejszą bronią, której możesz użyć, aby zmienić świat” – Nelson Mandela

„Szkoła to budynek, który ma cztery ściany z jutrem w środku” – Lon Watters

„Celem edukacji jest zastąpienie pustego umysłu umysłem otwartym” – Malcolm S. Forbes

„Szkoła to nie tylko miejsce zdobywania wiedzy, ale przestrzeń, w której kształtujemy siebie” – Janusz Korczak

„Nauka jest jak niezmierne morze. Im więcej jej pijesz, tym bardziej jesteś spragniony” – Stefan Żeromski

„Szkoła uczy cię tego, o czym nawet nie wiedziałeś, że nie wiesz” – Daniel J. Boorstin

„Nie można człowieka niczego nauczyć; można mu jedynie pomóc odnaleźć to w sobie” – Galileusz

„Zawsze jesteś uczniem, nigdy mistrzem. Musisz ciągle iść do przodu” – Conrad Hall

„Najlepsi nauczyciele to ci, którzy pokazują ci, gdzie patrzeć, ale nie mówią, co masz zobaczyć” – Alexandra K. Trenfor

„Powiedz mi, a zapomnę. Pokaż mi, a zapamiętam. Pozwól mi zrobić, a zrozumiem” – Konfucjusz

„Wiedza jest drugim słońcem dla ludzi” – Platon

„Inwestowanie w wiedzę zawsze przynosi największe zyski” – Benjamin Franklin

„Umysły są jak spadochrony – działają tylko wtedy, gdy są otwarte” – Thomas Dewar

„Co wiemy, to tylko kropelka. Czego nie wiemy, to cały ocean” – Isaac Newton


Opracowanie: Edyta Maroszek

Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli

Jak wybrać meble do żłobka?

Wyposażenie żłobka nie jest zadaniem, które można zrealizować intuicyjnie. To proces, który wymaga uważnego namysłu, wnikliwej analizy potrzeb dzieci i opiekunów, a także znajomości wymogów bezpieczeństwa i ergonomii. Meble w placówce opieki nad najmłodszymi nie są jedynie tłem – pełnią kluczową rolę w kształtowaniu przestrzeni wspierającej rozwój, integrację społeczną i codzienny komfort maluchów. Jak zatem podejść do ich wyboru z należytą starannością?

Bezpieczeństwo wyposażenia żłobka jako priorytet

Pierwszym i bezwzględnie najważniejszym kryterium wyboru mebli do żłobka powinna być ich zgodność z obowiązującymi normami bezpieczeństwa. Meble przeznaczone dla dzieci w wieku od kilku miesięcy do trzech lat muszą posiadać atesty potwierdzające ich jakość i odporność na intensywną eksploatację. W tym kontekście warto sięgnąć po sprawdzone rozwiązania, takie jak te dostępne na stronie https://haba-pro.pl/meble-do-zlobka/, gdzie wszystkie produkty są starannie testowane i spełniają rygorystyczne wymagania europejskie.

Warto podkreślić, że bezpieczeństwo to nie tylko solidność konstrukcji, ale także odpowiednio dobrane materiały – nietoksyczne, przyjazne w dotyku, pozbawione ostrych krawędzi, z zaoblonymi narożnikami.

Funkcjonalność mebli z perspektywy codziennej pracy

Żłobek to miejsce intensywnie użytkowane – każdego dnia poddawane próbie nie tylko przez dziecięcą energię, ale także przez rytm pracy całego personelu. Dlatego meble muszą odpowiadać na potrzeby organizacyjne i wspierać sprawną logistykę.

Dobrze zaprojektowana przestrzeń to taka, która ułatwia utrzymanie porządku i umożliwia dzieciom naukę samodzielności już od najmłodszych lat. Szafki na pojemniki czy mobilne regały łazienkowe to nie tylko praktyczne rozwiązania, ale także narzędzia wspierające rozwój codziennych nawyków. Dzieci, które mają możliwość samodzielnego odkładania klocków czy ręczników na miejsce, szybciej uczą się odpowiedzialności i porządku.

Z kolei np. mobilny stół do budowania i przechowywania klocków pozwala zintegrować przestrzeń do zabawy i przechowywania, eliminując chaos i zapewniając płynność w organizacji dnia. Takie rozwiązania nie tylko usprawniają pracę wychowawców, ale również zwiększają poczucie bezpieczeństwa dzieci, które funkcjonują w uporządkowanym środowisku.

Estetyka – nie tylko ozdoba, lecz narzędzie wspomagające rozwój dzieci w żłobku

Kolory, kształty i struktury mebli bezpośrednio wpływają na rozwój sensoryczny dziecka, jego nastrój i gotowość do podejmowania aktywności. Wybierając elementy wyposażenia, warto kierować się nie tylko funkcjonalnością, ale również ich potencjałem stymulacyjnym.

Przykład? Zestawy piankowe wspierają rozwój motoryczny, ale też zachęcają do kreatywnej zabawy, ćwiczenia równowagi i współpracy w grupie. Z kolei poduszki do siedzenia to rozwiązanie, które umożliwia elastyczne aranżowanie przestrzeni w zależności od potrzeb grupy: czy to podczas zajęć edukacyjnych, odpoczynku, czy wspólnego śpiewania piosenek.

Barwne dywany (np. ze wzorem ulic), pełnią funkcję nie tylko izolacyjną, ale też edukacyjną i integracyjną – można na nich organizować zabawy tematyczne, ucząc dzieci orientacji przestrzennej i współdziałania.

Wysokiej jakości meble do żłobka – trwałość i inwestycja na lata

Meble do żłobka muszą być przygotowane na długotrwałe, intensywne użytkowanie. Produkty dostępne w sklepie Haba Pro wykonane są z materiałów najwyższej jakości, odpornych na ścieranie i codzienne użytkowanie przez dzieci. Zestawy żłobkowe z długoletnią gwarancją, dostępne w ofercie, świadczą o wysokim standardzie i dbałości o każdy detal wykonania.

W perspektywie ekonomicznej to istotny aspekt – zakup wyposażenia do placówki to inwestycja, która powinna służyć kolejnym rocznikom bez konieczności ciągłej wymiany czy napraw.

Artykuł sponsorowany we współpracy z haba-pro.pl

Memory – zabawa, która ćwiczy mózg

Gra w memory to niepozorna zabawa, która skrywa w sobie ogromny potencjał edukacyjny i rozwojowy. To forma rozrywki, która angażuje umysł – ćwiczy pamięć i wspiera koncentrację uwagi. W dobie cyfryzacji i nieustannego napływu informacji, sięgnięcie po klasyczną grę obrazkową może być skutecznym sposobem na trening mózgu.

Zalety gry w memory:

Ćwiczenie pamięci – gracze zapamiętują położenie kart i łączą je w pary, co wspiera rozwój pamięci krótkotrwałej.

Rozwój spostrzegawczości – memory wymaga szybkiego wychwytywania wzorów, kształtów i kolorów. Świetnie wpływa na percepcję wzrokową i umiejętność porównywania.

Wsparcie koordynacji wzrokowo-ruchowej – zwłaszcza w wersjach z fizycznymi kartami (przekładanie, obracanie).

Stymulowanie myślenia – zapamiętywanie kolejności oraz strategia grania wpływają na rozwój logicznego myślenia.

Wsparcie procesu nauki – memory z literami, cyframi czy słówkami pomaga w nauce języków i matematyki.

Integracja społeczna – gra z innymi dziećmi uczy zasad fair play, współpracy i zdrowej rywalizacji.

Pomysły na memory dla młodszych i starszych dzieci

Memory z ilustracjami – narysuj lub wydrukuj obrazki zwierząt, przedmiotów, owoców, emocji itp. i naklej na kartoniki pary.

Rodzinne memory – użyj zdjęć bliskich (wydrukowanych w małym formacie) i stwórz pary: np. mama–mama, brat–brat.

Memory sensoryczne – pary z różnymi teksturami (np. filc, papier ścierny, aksamit), do rozpoznawania dotykiem – idealne dla najmłodszych.

Memory dźwiękowe – wypełnij pojemniki parami identycznych materiałów, np. grochem, ryżem, makaronem. Potrząsaj nimi i znajdź pary na podstawie dźwięku.

Memory literackie – na jednej karcie zamieść cytat, na drugiej tytuł książki, z której pochodzi.

Memory językowe – jedna karta z obrazkiem, druga z jego nazwą po angielsku lub w innym języku.

Memory matematyczne – np. utrwalające tabliczkę mnożenia; pary to: działanie i wynik.

Memory podróżnicze – na jednej karcie nazwa kraju, na drugiej flaga.

Memory z rymami – pary stanowią rymujące się wyrazy, np. kotek – płotek.

Memory DIY

Jeśli masz duszę zbieracza albo po prostu lubisz dawać drugie życie przedmiotom, memory możesz zrobić z naprawdę zaskakujących materiałów.

Materiały, które możesz wykorzystać:

  • tektura, karton, stare pocztówki, stare puzzle
  • plastikowe zakrętki, kapsle
  • różne faktury (np. ryż, tkaniny, ziarenka, papier ścierny)
  • małe słoiczki, pojemniki lub pudełka po zapałkach
  • suszone zioła, przyprawy, olejki eteryczne, np. lawenda, cynamon, wanilia oraz woreczki materiałowe
  • samoprzylepna folia ochronna (by karty były trwalsze)
  • taśma dekoracyjna washi, naklejki, farby, kredki, brokat
  • aplikacje graficzne (np. Canva), jeśli wolisz projekt cyfrowy do wydruku

Dlaczego warto grać w memory?

Warto podkreślić, że gra w memory to coś więcej niż tylko forma rozrywki — to inwestycja w rozwój umysłowy, emocjonalny i społeczny. Uczy koncentracji, spostrzegawczości, cierpliwości, a przy okazji buduje więzi, jeśli gramy w nią z bliskimi. Co ważne, można ją łatwo dostosować do wieku i potrzeb dzieci. Bez względu na to, czy sięgniesz po klasyczną wersję, czy stworzysz własną, gra memory to mała rzecz, która może przynieść wielkie korzyści.


Opracowanie: Edyta Maroszek

Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli

Nauka poprzez spór – debata oksfordzka w praktyce dydaktycznej

Debata oksfordzka to sformalizowany typ dyskusji, który – pomimo szczególnych walorów edukacyjnych – nie cieszy się powszechną popularnością w polskich szkołach podstawowych. Choć metoda ta może wydawać się zbyt wymagająca dla młodszych użytkowników języka, wcale nie musi wiązać się z szeregiem trudności w praktyce. By prawidłowo ją zastosować, warto jednak zadbać o kilka istotnych czynników, dzięki którym zminimalizuje się ryzyko niepowodzenia.

Zasady debaty oksfordzkiej

W ramach debaty oksfordzkiej można zaangażować w zasadzie cały zespół klasowy. Wśród uczestników tego przedsięwzięcia wyróżnia się następujące role:

  1. Marszałek – osoba czuwająca nad porządkiem dyskusji i dbająca o przestrzeganie regulaminu; rozpoczyna spotkanie poprzez przywitanie zebranych i ogłasza tezę debaty (która powinna mieć formę zdania twierdzącego). Ma także prawo do udzielania głosu i napominania uczestników, kiedy dochodzi do naruszania ogólnie przyjętych zasad. Marszałkowi może asystować sekretarz, zajmujący się przede wszystkim aspektami technicznymi, np. mierzeniem czasu wypowiedzi poszczególnych mówców i kontrolą sprzętu wykorzystywanego podczas dyskusji.
  2. Propozycja – drużyna składająca się tradycyjnie z czterech osób, która ma na celu obronę (udowodnienie) tezy; zasiada po prawej stronie marszałka i rozpoczyna debatę, dzięki czemu może wyznaczyć obszary, w jakich będzie toczyła się dyskusja.
  3. Opozycja – drużyna składająca się tradycyjnie z czterech osób, która ma na celu obalenie tezy; zasiada po lewej stronie marszałka i kończy debatę, dzięki czemu może wyraziście zaprezentować swoją kontrargumentację.
  4. Jurorzy/sędziowie – doświadczona i przygotowana grupa osób dokonująca oceny debaty na podstawie kryteriów zawartych w karcie oceny; każdy juror ma obowiązek wskazać drużynę, która jego zdaniem wygrała dyskusję.
  5. Audytorium/publiczność – grupa osób, do której przemawiają mówcy propozycji i opozycji; wraz z jurorami może mieć wpływ na wynik debaty (w określonych proporcjach głosu).

Przypisanie drużyny do propozycji lub opozycji odbywa się zazwyczaj tuż przed samą debatą w drodze losowania. Każdy uczestnik dyskusji powinien więc znać tezę z odpowiednim wyprzedzeniem, aby mógł się przygotować do prowadzenia sporu po obu stronach. Zasadniczą częścią przedsięwzięcia są pięciominutowe wystąpienia ośmiu mówców (czterech z propozycji i czterech z opozycji), którzy zasiadają naprzeciwko siebie zgodnie z kolejnością zabierania głosu. Cała dyskusja opiera się na naprzemiennych wypowiedziach obu zespołów, począwszy od opinii pierwszego mówcy propozycji:

  1. Pierwsi mówcy – rozpoczynają debatę, wprowadzają i definiują tezę oraz zarysowują linię argumentacyjną swojej drużyny.
  2. Drudzy mówcy – rozwijają argumentację, wyjaśniają i udowadniają stanowiska swoich drużyn.
  3. Trzeci mówcy – zajmują się kontrargumentacją; wskazują błędy logiczne i komentują przykłady swoich przeciwników.
  4. Czwarci mówcy – dokonują podsumowania i wyjaśniają, dlaczego to właśnie ich drużyna zwyciężyła spór.

Dynamiczny charakter debaty wymaga od mówców elastyczności – konieczności reagowania na zmieniającą się sytuację. Okoliczności, w jakich odbywa się dyskusja, mogą więc niejednokrotnie wymusić wyjście uczestników z podstawowych ról, a także modyfikację przygotowanych wcześniej strategii.

Interakcja między drużynami przyjmuje zazwyczaj dwie następujące formy:

  • członkowie strony przeciwnej mają możliwość zgłaszania informacji i zadawania pytań osobie, która przemawia w danym momencie (nie można tego robić jedynie w tzw. „czasie chronionym”, czyli zazwyczaj na początku i na końcu wypowiedzi)
  • podczas debaty każda drużyna może jednorazowo zgłosić „ad vocem” do wybranego przemówienia, które polega na zaprezentowaniu krótkiej wypowiedzi kontrargumentacyjnej; „ad vocem” nie może zgłosić:

1) mówca aktualnie przemawiającego zespołu

2) mówca, który przemawia następny w kolejności

3) żadna osoba podczas przemówienia czwartych mówców

W debacie oksfordzkiej przyznaje się ponadto punkty ujemne za niepożądane zachowania, do których można zaliczyć: przedłużanie czasu wystąpienia, wykorzystywanie argumentów ad personam, używanie wulgaryzmów, a także rozmowy i inne formy zakłócania porządku dyskusji.

Zastosowanie debaty oksfordzkiej w praktyce dydaktycznej – co warto wziąć pod uwagę?

Przy wprowadzaniu debaty oksfordzkiej do praktyki dydaktycznej warto wziąć pod uwagę kilka istotnych aspektów:

  • uczniowie powinni zostać zapoznani z zasadami debaty oksfordzkiej (np. w ramach całej jednej godziny lekcyjnej)
  • ze względu na małe doświadczenie uczniów w zakresie wystąpień publicznych nauczyciel powinien zadbać o stworzenie harmonijnego środowiska, w którym żadnemu podopiecznemu nie będzie towarzyszyła obawa przed oceną rówieśników
  • przy początkowych próbach wdrażania tej metody nauczyciel powinien obsadzić poszczególnych uczniów w takich rolach, które najlepiej odpowiadają ich indywidualnym uwarunkowaniom; przy kolejnych podejściach zaleca się zmianę wcześniejszych stanowisk
  • rekomendowane jest rozpoczynanie od prostych tematów i stopniowe zwiększanie ich złożoności
  • przy wyborze tezy nauczyciel powinien mieć na uwadze zainteresowania uczniów, by mogli poczuć, że dyskusja jest dla nich ważna
  • nauczyciel powinien ustalić z uczniami odpowiednią ilość czasu na przygotowanie się do debaty
  • w trakcie całego procesu przygotowywania (zwłaszcza na początku) nauczyciel powinien kontrolować pracę drużyn, weryfikować jakość wykorzystywanych źródeł, udzielać porad, odpowiedzi na pytania itp.

Bibliografia i netografia:

  • Buksak L., Szkoła mówców. Myśl i prezentuj inaczej niż wszyscy, Gliwice 2019.
  • https://ampdo.pl/wp-content/uploads/2017/08/AMPDO_Zasady-Debaty.pdf, dostęp: luty 2025.
  • https://portal.librus.pl/szkola/artykuly/co-to-jest-debata-oksfordzka-i-dlaczego-warto-poznac-jej-formule?, dostęp: luty 2025.
  • https://www.edunews.pl/narzedzia-i-projekty/narzedzia-edukacyjne/6017-debata-oksfordzka-w-szkole?, dostęp: luty 2025.

Autorka: Joanna Pałka

Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli

Program zajęć biblioterapeutycznych na podstawie książki „Kolorowy potwór” Anny Llenas

1. Wprowadzenie do tematu

Współczesne dzieci coraz częściej mają trudności w rozpoznawaniu, nazywaniu i przeżywaniu emocji. Umiejętność regulacji emocjonalnej odgrywa kluczową rolę w rozwoju psychospołecznym dziecka.

Książka Kolorowy potwór w przystępny i obrazowy sposób przedstawia świat emocji, przyporządkowując im kolory i proste opisy. To doskonała podstawa do cyklu zajęć biblioterapeutycznych, których celem jest wspieranie rozwoju emocjonalnego i społecznego dzieci.

2. Założenia programu

Przeznaczenie: dzieci w wieku 5–8 lat (przedszkole, edukacja wczesnoszkolna)

Czas trwania: cykl 6 spotkań po 45 minut

Częstotliwość: 1 raz w tygodniu

Miejsce spotkań: biblioteka szkolna, sala zajęć, świetlica

Struktura zajęć:

Każde zajęcia mają układ:

  • Część wstępna (integracja, zabawa)
  • Część główna (czytanie, rozmowa, działania twórcze)
  • Część końcowa (podsumowanie, ewaluacja)

3. Cele programu

Cele główne:

  • rozwijanie umiejętności emocjonalnych
  • rozpoznawanie i nazywanie emocji
  • nauka wyrażania uczuć w sposób akceptowany społecznie

Cele szczegółowe:

  • identyfikacja emocji takich jak: radość, smutek, złość, strach, spokój
  • rozumienie przyczyn i skutków emocji
  • wzmacnianie samoświadomości i empatii

4. Treści cyklu (tematy spotkań):

  1. Poznajemy Kolorowego Potwora i jego emocje (wprowadzenie do tematu)
  2. Żółty – radość
  3. Niebieski – smutek
  4. Czerwony – złość
  5. Czarny – strach
  6. Zielony – spokój. Podsumowanie

5. Procedury osiągania celów

Metody:

  • biblioterapia
  • rozmowa kierowana
  • praca z metaforą
  • techniki plastyczne
  • zabawa ruchowa i relaksacja

Formy:

  • zajęcia grupowe
  • praca indywidualna

Środki i materiały:

  • książka Kolorowy potwór
  • kolorowe kartki, kredki, mazaki, farby
  • nożyczki, klej
  • emocjonalne buźki, baloniki, piórka, kamyczki
  • maskotki

Literatura przedmiotu:

  • Anna Llenas, Kolorowy potwór

6. Przewidywane osiągnięcia

Dziecko:

  • rozpoznaje i nazywa emocje
  • wie, że emocje są naturalne i każdy je przeżywa
  • potrafi wyrazić swoje uczucia za pomocą słów, rysunku, ruchu
  • rozumie, że emocje można porządkować i oswajać

7. Ewaluacja

Formatywna:

  • Po każdych zajęciach: karta nastroju, pytanie podsumowujące, mimiczna skala uczuć.

Sumatywna:

  • Na końcu cyklu: rysunek własnego „kolorowego potwora” i rozmowa o ulubionej emocji, rozmowa z dziećmi.

Scenariusz zajęć – spotkanie 1

Temat: Kolorowy potwór i jego pomieszane emocje

Cele:

  • zapoznanie dzieci z książką Kolorowy potwór
  • rozpoznanie podstawowych emocji
  • wprowadzenie do idei „porządkowania” emocji i ich kolorów

Uczestnicy: grupa dzieci 5–8 lat 

Czas trwania: 45 minut

Warunki: sala z miejscem na krąg i przestrzenią do pracy plastycznej

Metody i techniki:

  • biblioterapia
  • burza mózgów
  • techniki plastyczne
  • zabawa ruchowa

Formy:

  • praca grupowa
  • praca indywidualna

Środki:

  • książka Kolorowy potwór
  • kolorowe kartki, kredki, farby
  • duże sylwety potwora (szablony)
  • karteczki z emotkami

Literatura:

Anna Llenas – Kolorowy potwór

PRZEBIEG ZAJĘĆ

Część wstępna – 10 minut

  1. Zabawa integracyjna „Emocje w ruchu”:
    Dzieci poruszają się po sali – na hasło (np. „radość”) pokazują ją mimiką i ruchem.
  2. Wprowadzenie:
  • Rozmowa: Czy zawsze wiemy, co czujemy?
  • Czym są emocje?

    Część właściwa – 25 minut

    1. Czytanie książki Kolorowy potwór (z ekspresją i pokazywaniem ilustracji).
    2. Rozmowa po lekturze:
    • Co się stało z Potworem?
    • Dlaczego miał pomieszane emocje?
    • Jakie kolory mają emocje?

    3. Zadanie plastyczne: „Mój własny pomieszany potwór”:

      • Dzieci kolorują szablon potwora dowolnymi kolorami – tak, jak się dzisiaj czują.

      Część końcowa – 10 minut

      1. Prezentacja prac:
        Każde dziecko opowiada, jakie kolory wybrało i dlaczego.
      2. Ewaluacja:
      • Dzieci wybierają z zestawu kart emotkę, która pokazuje ich obecny nastrój.
      • Pytanie: Co najbardziej Ci się dziś podobało?

      Pobierz program wraz ze scenariuszami

      Autorka: Monika Szarek


      Program i scenariusze zostały opracowane jako praca zaliczeniowa podczas kursu doskonalącego III stopnia z zakresu biblioterapii w Niepublicznej Placówce Doskonalenia Nauczycieli PERFECTUS prowadzonego przez Panią dr Wandę Matras-Mastalerz.

      Serdecznie zapraszamy Państwa na kursy doskonalące z zakresu biblioterapii (I, II, III stopień) do naszej akredytowanej Niepublicznej Placówki Doskonalenia Nauczycieli PERFECTUS. Z ofertą można zapoznać się TUTAJ

      Cyfrowa pracownia od podstaw: jak zaplanować i wyposażyć szkolną salę informatyczną?


      Cyfrowa pracownia to klucz do nowoczesnej edukacji, ale jak ją zaplanować, by wspierała kreatywność i rozwój umiejętności uczniów? Od ergonomicznych mebli, energooszczędnych urządzeń po najnowsze technologie, takie jak tablice interaktywne czy terminale – wszystko powinno być dostosowane do współczesnych potrzeb dydaktycznych. Dowiedz się, jakie rozwiązania warto wybrać oraz jak przygotować zarówno przestrzeń, jak i nauczycieli do efektywnego korzystania z cyfrowych zasobów.

      Jakie wyposażenie jest niezbędne w szkolnej sali informatycznej?

      W szkolnej sali informatycznej kluczowe jest odpowiednie wyposażenie, które wspomaga naukę i ułatwia dostęp do nowoczesnych technologii. Podstawą są solidne meble dostosowane do wzrostu uczniów, a trapezowe stoliki idealnie nadają się do pracy zespołowej. Nowoczesna sala to nie tylko komputery stacjonarne. Obecnie równie ważne są laptopy oraz tablety graficzne. W salach terminalowych istotną rolę odgrywają terminale – czyli zestaw monitor, klawiatura, mysz – oraz serwer zarządzający oprogramowaniem. Do precyzyjnego dobrania parametrów komputerów do szkolnej sali informatycznej warto skorzystać z interaktywnego konfiguratora na stronie https://www.komputronik.pl/advanced-configurator/, który krok po kroku podpowie, jakie podzespoły zagwarantują uczniom płynną i bezproblemową pracę z nowoczesnym oprogramowaniem edukacyjnym.

      Oprogramowanie edukacyjne i urządzenia multimedialne mają ogromne znaczenie. Projektory, tablice interaktywne oraz wizualizery wspierają różnorodne formy nauki, a głośniki oferują wysoką jakość dźwięku. Drukarki i skanery usprawniają pracę z dokumentami papierowymi. Niezbędne jest również stabilne połączenie internetowe, dlatego urządzenia sieciowe muszą działać niezawodnie przez długi czas. W specjalistycznych salach można znaleźć także mikroskopy z projektorem czy drukarki 3D. Nie zapominajmy o komforcie użytkowników – rolety zaciemniające i strefy relaksu poprawiają samopoczucie uczniów podczas zajęć. Wyposażenie powinno odpowiadać najnowszym standardom dydaktycznym, by skutecznie wspierać interaktywne metody nauczania.

      Na co zwrócić uwagę przy wyborze i rozmieszczeniu sprzętu komputerowego?

      Podczas wyboru i rozmieszczenia sprzętu komputerowego warto rozważyć kilka kluczowych aspektów, które zapewnią zarówno efektywność, jak i bezpieczeństwo. Ważne jest, by urządzenia spełniały wymogi wydajności, co oznacza właściwy dobór procesora, pamięci RAM oraz dysku SSD. Muszą także być zgodne z oprogramowaniem edukacyjnym oraz proste w użytkowaniu i konserwacji. Terminale w pracowniach powinny odzwierciedlać nowoczesność i być dopasowane do celów edukacyjnych.

      Ergonomia pracy to podstawowy element przy rozmieszczaniu stanowisk komputerowych. Obejmuje ona odpowiednie ustawienie mebli oraz dostępność urządzeń peryferyjnych, takich jak drukarki czy tablice interaktywne. Równie istotne jest bezpieczne ukrycie kabli, aby uniknąć zagrożeń związanych z potknięciami lub uszkodzeniami sprzętu. W tradycyjnych salach lekcyjnych należy zadbać o właściwe rozmieszczenie gniazd sieciowych i elektrycznych, co zapewni stabilne połączenie internetowe i zasilanie. Dobrze zaplanowane oświetlenie i wentylacja pomieszczenia znacząco wpływają na komfort pracy użytkowników. Ergonomiczne ustawienie mebli pomaga w utrzymaniu prawidłowej postawy ciała podczas korzystania z komputerów. Stanowiska powinny również umożliwiać nauczycielowi skuteczny nadzór nad klasą oraz wspierać współpracę między uczniami, co jest kluczowe dla efektywnego procesu nauczania.

      Jak zadbać o bezpieczeństwo i komfort pracy w cyfrowej pracowni?

      Zapewnienie bezpieczeństwa i wygody w cyfrowej pracowni można osiągnąć, wybierając meble z zaokrąglonymi krawędziami wykonane z solidnych materiałów. Ergonomiczne rozmieszczenie komputerów pozwala na komfortową postawę, co pomaga uniknąć bólu pleców. Kluczowe jest także odpowiednie zabezpieczenie kabli, by zminimalizować ryzyko potknięcia.

      Odpowiednie oświetlenie jest niezwykle ważne, ponieważ chroni oczy przed zmęczeniem. Dodatkowo skuteczna wentylacja gwarantuje dopływ świeżego powietrza. W przypadku pracowni z terminalami zaleca się stosowanie urządzeń z dedykowanym oprogramowaniem dla lepszej ochrony danych. Mechanizmy takie jak Network Level Authentication oraz certyfikaty zabezpieczają połączenia serwerowe przed wirusami i szkodliwym oprogramowaniem. Dla zapewnienia bezpiecznego środowiska warto korzystać z ochrony przeciwprzepięciowej i systemów przeciwpożarowych oraz regularnie aktualizować oprogramowanie. Terminale nie generują ciepła ani hałasu, co poprawia akustykę i warunki termiczne w pomieszczeniu. Przestrzeń powinna być dostosowana do różnych potrzeb uczniów, aby zapewnić im komfort i bezpieczeństwo podczas nauki. Zadbanie o higienę pracy obejmuje także zastosowanie ergonomicznych krzeseł i właściwych biurek wspierających prawidłową postawę ciała. Wszystkie te elementy razem tworzą środowisko sprzyjające koncentracji oraz efektywnej pracy zarówno dla uczniów, jak i nauczycieli.

      Jak oszacować koszty i zoptymalizować budżet wyposażenia sali?

      Oszacowanie kosztów oraz optymalizacja budżetu na wyposażenie sali wymaga uwzględnienia kilku istotnych aspektów. Na początek warto zastanowić się nad inwestycją w pracownie terminalowe, które mogą przynieść znaczące oszczędności. Terminal komputerowy jest nie tylko tańszy niż tradycyjny komputer stacjonarny, ale również zużywa około 90% mniej energii, co przekłada się na niższe koszty związane z prądem, klimatyzacją i wentylacją.

      Podczas tworzenia budżetu kluczowe jest określenie liczby potrzebnych stanowisk oraz dodatkowego sprzętu, takiego jak serwery czy routery. Korzystając z aktualnych cen i promocji dostępnych na https://www.komputronik.pl/, szybko sprawdzisz realny koszt pełnego wyposażenia sali, zoptymalizujesz budżet i zamówisz wszystkie potrzebne urządzenia w jednym miejscu. W kosztorysie powinny znaleźć się także wydatki na licencje oprogramowania, okablowanie i zasilacze UPS. Centralne zarządzanie oprogramowaniem na serwerze może zmniejszyć wydatki administracyjne i związane z konserwacją. Optymalizacji budżetu sprzyja również etapowy zakup sprzętu oraz korzystanie z programów edukacyjnych oferujących licencje zbiorowe lub darmowe. Dodatkowo warto rozważyć poszukiwanie dofinansowań i grantów oraz współpracę z lokalną społecznością przy organizacji akcji charytatywnych, co może pomóc w zdobyciu dodatkowych środków.

      Artykuł sponsorowany we współpracy z komputronik.pl

      Sztuka z natury – wakacyjne prace plastyczne z kamieni

      Kamienie – na pierwszy rzut oka zwyczajne elementy przyrody – zyskują nowe życie w rękach kreatywnego młodego artysty. Ich różnorodność kształtów, faktur i barw sprawia, że doskonale nadają się do wykorzystania w działaniach plastycznych. Wakacje to świetny czas na twórcze eksperymentowanie z kamieniami.

      Dlaczego warto tworzyć z kamieni?

      Połączenie twórczości z naturą ma wiele zalet:

      • dostępność materiału – wystarczy spacer, by zebrać kamienie do pracy, nie wydając przy tym środków finansowych
      • rozwój wyobraźni – każdy kamień może stać się zwierzątkiem, postacią, domkiem lub abstrakcyjnym dziełem
      • trwałość – kamienie są odporne na czas, warunki atmosferyczne i na zniszczenia
      • ekologia i recykling – promowanie tworzenia z naturalnych, nieprzetworzonych surowców uczy dzieci dbałości o środowisko
      • terapia i uważność – kontakt z naturą, układanie kompozycji, malowanie to świetny sposób na relaks i trenowanie uważności

      Prace plastyczne z kamieni – letnie inspiracje

      Malowanie kamieni

      Za pomocą farb akrylowych kamienie można przemieniać w kolorowe zwierzęta, rośliny, buźki, domki, muszle, słodycze… Lakierowanie nada powstałym dziełom połysk i trwałość.

      Kamienne mandale

      Mandale z kamieni można układać na ziemi, trawie, piasku. Wzory z mniejszych kamyków możemy tworzyć i przyklejać do tektury lub kartonu. Warto dołączyć do kompozycji inne dary natury, np. szyszki, patyki, muszelki.

      Memory

      Do wykonania będą potrzebne raczej płaskie kamienie o podobnym kształcie i wielkości. Malujemy pary kamieni w takie same wzory, np. litery, owoce, lody lub kolory.

      Kamienne stemple

      Dzieci malują fragment kamienia farbą i odbijają na papierze – do tej aktywności sprawdzą się kamienie o różnej fakturze. Kamienne stemple można także odbijać na przygotowanej wcześniej podstawie z masy solnej.

      Ramki na zdjęcia

      Szeroką drewnianą ramkę dekorujemy drobnymi kamieniami i muszelkami przy pomocy kleju na gorąco. Kamienie można pomalować farbami akrylowymi.

      Pocztówka z wakacji

      Pocztówka z kamienia? Czemu nie? Kamyki z namalowanymi wakacyjnymi wzorami – falami, słońcem, muszelkami, lodami w ulubionych smakach i kolorach, z naniesioną datą i nazwą miejscowości, będą pamiątką mile spędzonych chwil.

      Edukacyjny i terapeutyczny wymiar tworzenia z kamieni

      Zajęcia plastyczne z wykorzystaniem kamieni uczą dzieci cierpliwości, dokładności i pracy z fakturą. Warto je wprowadzać także w pracy terapeutycznej – tworzenie z naturalnych materiałów wspiera koncentrację uwagi, wpływa kojąco i pomaga w wyrażaniu emocji.


      Opracowanie: Edyta Maroszek – redaktor naczelna Portalu

      Podsumowanie V edycji projektu edukacyjnego KREATYWNE PRACE PLASTYCZNE

      Hania, lat 8, Szkoła Podstawowa nr 13 im. Komisji Edukacji Narodowej w Olsztynie

      W maju zakończyła się V edycja MIĘDZYNARODOWEGO PROJEKTU EDUKACYJNEGO KREATYWNE PRACE PLASTYCZNE.

      Zasięg projektu znów był ogromny. W roku szkolnym 2024/25 ukończyło go ok. 20 300 uczestników w przedziale wiekowym od 3 do 24 lat. Najliczniejszą grupę stanowili uczniowie klas 0-3, uczniowie uczestniczący w zajęciach świetlicowych oraz przedszkolaki.

      Do projektu przystąpiło ok. 1200 różnych placówek publicznych i niepublicznych tj. przedszkola i szkoły podstawowe (w tym integracyjne, specjalne i szpitalne), różne placówki opiekuńczo-wychowawcze (głównie specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze) i inne tj. biblioteki, domy kultury, kluby i świetlice środowiskowe. 

      Projekt prowadziło ok. 1300 nauczycieli, pedagogów, terapeutów, instruktorów plastyki i bibliotekarzy.

      W bieżącym roku szkolnym, projekt był realizowany w formie innowacji pedagogicznej (w różnych placówkach i na różnych poziomach edukacyjnych) w kilkudziesięciu przypadkach.

      Projekt KPP objął swoim zasięgiem wszystkie województwa oraz Wilno na Litwie. W bieżącym roku szkolnym największą popularnością cieszył się w województwie śląskim, mazowieckim i małopolskim.

      Największe zainteresowanie projektem odnotowałam w szkołach podstawowych: w klasach początkowych i w świetlicach szkolnych, ale także w klasach 4-8. Drugie miejsce przypadło przedszkolom, trzecie placówkom opiekuńczo-wychowawczym, a kolejne – różnym ośrodkom kultury.

      Zajęcia plastyczne przeważnie obejmowały całe klasy, grupy lub zespoły, ale były prowadzone także jako zajęcia indywidualne (rewalidacja).

      Projekt Kreatywne Prace Plastyczne najczęściej był realizowany w ramach zajęć zintegrowanych w klasach 1-3 i lekcji plastyki w klasach starszych, na zajęciach plastycznych w przedszkolach lub świetlicach szkolnych, na zajęciach pozalekcyjnych tj. kółka plastyczne, na zajęciach rozwijających kreatywność lub zainteresowania uczniów, na zajęciach rewalidacyjnych, a także na zajęciach plastycznych w pracowniach i w ośrodkach kultury.

      kolorowa mandala z rolek po papierze toaletowym

      Ola, lat 9, Szkoła Podstawowa nr 1 w Wieliczce

      Po zakończeniu V edycji projektu nauczyciele zgłaszali realizację celów oraz bardzo pozytywne opinie własne i uczestników. Większość pedagogów już zadeklarowała chęć udziału w kolejnej edycji projektu. W entuzjastycznych opiniach szczególnie podkreślany był walor zabawowy, terapeutyczny i ekologiczny projektu.  

      Jako autorka zauważyłam u nauczycieli prowadzących wyraźną zmianę: od nastawienia na „ładne efekty” w kierunku skupienia na twórczym procesie oraz odejście od instruowania na rzecz życzliwego towarzyszenia. 

      W V edycji projektu powstało wiele zachwycających dzieł, które można podziwiać w galeriach projektowych na blogu KREATYWNE PRACE PLASTYCZNE.

      Dziękuję dyrektorom i redaktorom naczelnym portali edukacyjnych: Pedagogika Specjalna – portal dla nauczycieli, Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli, NIEPUBLICZNA PLACÓWKA DOSKONALENIA NAUCZYCIELI PERFECTUS i Grupa Wydawnicza Harmonia za patronaty medialne i honorowe popularyzujące projekt w środowisku pedagogicznym.

      Serdeczne podziękowania składam Pani Sabinie z NAUKA W PLECAKU za rolę AMBASADORKI PROJEKTU KPP i popularyzowanie go wśród nauczycieli szkół podstawowych.

      Osobne podziękowania kieruję do Koleżanek Nauczycielek pełniących rolę AMBASADOREK i popularyzujących projekt w swoich placówkach. Wszystkie osoby chętne do podjęcia się tej roli w kolejnej edycji proszę o kontakt. 

      Już dziś zapraszam do udziału w VI edycji projektu, w którym pokażę jak tworzyć zupełnie nowe prace inspirując się książką KREATYWNE PRACE PLASTYCZNE i nie tylko. Szczegółowe informacje ukażą się na blogu KPP oraz na stronie Fb KREATYWNE PRACE PLASTYCZNE. Obiecuję, że we wrześniu znów będzie kolorowo!

      Autorka: Beata Grzeszczuk-Nędza


      Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli patron medialny Projektu

      Bajki nie tylko na dobranoc… – bajkoterapia w pracy z dzieckiem

      Bajki stanowią nieodłączny element dzieciństwa, do którego nawet po wielu latach powraca się z nostalgią i rozrzewnieniem. Fikcyjny świat jest dla dzieci miejscem, w którym mogą one bezpiecznie przeżywać różne emocje – zarówno te przyjemne, jak i trudne. We współczesnych podejściach do wspierania rozwoju młodych ludzi coraz częściej sięga się więc po narzędzia oparte na naturalnych mechanizmach poznawczych, takie jak proste narracje symboliczne. Jednym z takich podejść jest zdobywająca na popularności bajkoterapia, która znajduje szerokie zastosowanie zarówno w psychoterapii, logopedii oraz profilaktyce zachowań niepożądanych, jak i w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.

      Czym jest bajkoterapia?

      Bajkoterapia to metoda pracy z dzieckiem w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, w której narzędzie terapeutyczne stanowi bajka. Termin ten wyodrębnił się z biblioterapii pod koniec XX w., a na gruncie polskim jego autorką jest Maria Molicka. Co istotne, fikcyjne opowieści podporządkowane celom leczniczym nie tworzą sztucznej sytuacji terapeutycznej ani nie zmuszają dzieci do konkretnych rozwiązań – zamiast tego są im bliskie i nakierowują ich działania na właściwą drogę. Młody odbiorca może wysłuchać specjalnie ułożonej bajki lub przeczytać ją samodzielnie.

      Funkcje bajkoterapii

      Choć idea bajkoterapii powstała z myślą o dzieciach borykających się z różnymi stanami lękowymi, metoda ta pełni wiele funkcji, m.in.:

      • redukuje napięcia i pozwala dzieciom odbudować pozytywny obraz siebie i świata
      • pomaga efektywnie radzić sobie z trudnymi sytuacjami życiowymi
      • stymuluje intelektualny i emocjonalny rozwój dziecka
      • poszerza zasób słownictwa oraz sprzyja późniejszemu pisaniu i czytaniu
      • rozwija wyobraźnię i rozbudza zainteresowania
      • chroni przed uzależnieniem od cyfrowych mediów ekranowych (telewizji, telefonu, komputera)
      • wzmacnia więź relacyjną między dzieckiem a dorosłym

      Bajka terapeutyczna – charakterystyka

      Bajki terapeutyczne, zwane również bajkami-pomagajkami, pisane są wyłącznie w celach terapeutycznych lub profilaktycznych – odwołują się do psychodynamicznych lub poznawczo-behawioralnych teorii rozwoju osobowości. Są to opowiadania o osnowie fantastycznej, odzwierciedlające doświadczenia intrapsychiczne dziecka, takie jak lęk, trudności związane z samooceną, tożsamością czy relacjami rówieśniczymi i z osobami znaczącymi. Według Marii Molickiej każda bajka terapeutyczna zawiera schemat składający się z następujących elementów:

      • główny temat (sytuacja wywołująca lęk)
      • główny bohater (postać, z którą dziecko się identyfikuje)
      • inne postacie (pomagają nazwać uczucia, uczą, jak reagować w trudnych sytuacjach itp.)
      • tło opowiadania (miejsce znane dziecku)

      Należy mieć na uwadze fakt, że bajki terapeutyczne nie zawierają morału – za cel obierają one ukazywanie przykładów, a nie bezpośrednie pouczanie. Kluczowa jest w nich natomiast obecność szczęśliwego zakończenia, dzięki któremu dziecko zmotywuje się do działania i zostanie przepełnione poczuciem sprawczości.

      Uwaga! W bajkoterapii można wykorzystywać gotowe teksty lub te napisane samodzielnie – trzeba jednak pamiętać o tym, że dana bajka będzie skuteczna tylko wtedy, gdy zostanie odpowiednio dopasowana do wieku i możliwości dziecka (zarówno język, jak i fabuła muszą być adekwatne do poziomu rozwojowego odbiorcy).

      Rodzaje bajek terapeutycznych

      W pracy z dziećmi najczęściej wykorzystuje się trzy główne rodzaje bajek terapeutycznych:

      Bajki relaksacyjne – mają na celu wyciszenie i odprężenie dziecka; są to przede wszystkim opowieści o przyjemnych miejscach, w których zawarte są wydarzenia związane z piciem wody ze źródła, kąpielą nad wodospadem, lataniem itp. Przed opowiadaniem krótkiej bajki (3–7 min) osoba czytająca wprowadza dzieci w stan rozluźnienia, np. poprzez uspokajającą muzykę (muzykoterapia wzmacnia efekt relaksacji).

      Przykłady bajek relaksacyjnych autorstwa Marii Molickiej: Bajka o słonku, Bajka o małym kotku, Bajka o wróbelku.

      Bajki psychoedukacyjne – ich celem jest wprowadzenie pozytywnych zmian w zachowaniu dziecka; główny bohater opowieści przeżywa problem podobny do tego, który trapi młodego odbiorcę. Bajki te wspomagają przede wszystkim trudny proces dorastania oraz wskazują wzory postępowania i myślenia w sytuacjach lękotwórczych.

      Przykłady bajek psychoedukacyjnych autorstwa Marii Molickiej: Bajka o pajączku, Bajka o mróweczce, Bajka o pszczółce.

      Bajki psychoterapeutyczne – ich celem nadrzędnym jest obniżenie lęku u dziecka (wskazanie sposobów radzenia sobie z nim). Zastępczo zaspokajają potrzeby młodego odbiorcy, dowartościowują go, dają mu poczucie zrozumienia poprzez akceptację. Bajkowe postacie wzbudzają pozytywne emocje i dają nadzieję.

      Przykłady bajek psychoterapeutycznych autorstwa Marii Molickiej: Duch krecik, Zuzi-Buzi, Mrok i jego przyjaciele.

      Podsumowanie

      Elementy bajkoterapii można z powodzeniem wpleść w codzienne życie – znajdą one swoje miejsce zarówno w przedszkolu, w szkole, jak i w domowym zaciszu. Wdrażanie bajek terapeutycznych nie zawsze wymaga dużych nakładów czasu – jako przykłady należy tu wskazać choćby „rytuał codziennej bajki” (czytanie krótkich tekstów o stałej porze) czy „bajkowy kącik” (specjalne miejsce z książkami terapeutycznymi, do którego dzieci będą mogły sięgnąć w razie potrzeby). Warto mieć na uwadze fakt, że umiejętnie wykorzystana bajkoterapia w pracy z dzieckiem stanowi nieocenioną pomoc nie tylko w procesie leczenia, ale i wychowania.

      Bibliografia i netografia:

      • https://pomabajki.pl/jak-prowadzic-zajecia-z-bajkoterapii/, dostęp: kwiecień 2025.
      • Małaczek M., Terapeutyczna moc bajek, https://www.przedszkola-zlotow.pl/p1/Uploads/M.m bajkoterapia-prezentacja.pdf, dostęp: kwiecień 2025.
      • Molicka M., Bajki terapeutyczne dla dzieci, Poznań 1999.
      • Sufa B., Janas M., Bajkoterapia jako skuteczna metoda wspomagająca rozwój dziecka, „Pedagogika Przedszkolna i Wczesnoszkolna” 2018, t. 6, nr 2(12), https://czasopismoippis.uken.krakow.pl/wp-content/uploads/2015/01/Beata-SUFA-Maria-JANAS.pdf, dostęp: kwiecień 2025.

      Artykuł Bajki nie tylko na dobranoc… – bajkoterapia w pracy z dzieckiem opracowała Joanna Pałka

      Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli

      Doskonalenie umiejętności strzałów do bramki z miejsca i z biegu – konspekt lekcyjny

      Temat zajęć: Doskonalenie umiejętności strzałów do bramki z miejsca i z biegu. Akcent na podania i strzały wewnętrzną częścią stopy.

      Klasa: 5b

      Nauczyciel: Sieliwonik Marta

      Forma: frontalna, grupowa

      Metoda: podająca, praktyczna, fragmentu gry

      Czas zajęć: 45 min

      Data: 21-03-2025

      Godzina: 11:40

      Liczba osób: 17 osób

      Cel gry: zdobycie bramki wewnętrzną częścią stopy

      Zasady gry: „Fair Play”, bezpieczne oddawanie strzałów

      Działania: kontrola piłki

      Cel motoryczny: rytmizacja ruchów, zwinność

      Przybory (liczba): mała bramka (4), duża bramka (2), piłka (18), oznacznik (12)

      Przebieg zajęć:

      Część wstępna – 10 minut

      Zbiórka, powitanie, sprawdzenie obecności, podanie tematu zajęć – 2 minuty

      Rozgrzewka – 8 minut

      Przebieg, ograniczenia:
      Uczniowie ustawieni w wyznaczonym miejscu. Poruszają się do określonej linii:

      • krążenia RR w przód
      • krążenia RR w tył
      • przeplatanka
      • krok odstawno-dostawny

      Starty z różnych pozycji:

      • leżenia przodem
      • leżenia tyłem
      • siadu prostego
      • siadu skrzyżnego

      Wskazówki i korekta:
      Zwracamy uwagę na poprawność wykonywanych ćwiczeń.

      Część główna I – 13 minut

      Odbiór piłki ze strzałem na bramkę

      Przebieg, ograniczenia:
      Rytmizacja ruchów:
      Przebieg: Odbierz piłkę. Uczniowie w określonym polu biegają w dryblingu z piłką. 4 uczniów stara się im odebrać piłkę. Po odebraniu prowadzi piłkę do dowolnej bramki i oddaje strzał wewnętrzną częścią stopy. Osoba, która straciła piłkę, biegnie w kierunku bramki, aby zabrać piłkę i kontynuować drybling z piłką.

      Wskazówki i korekta:
      Zwracamy uwagę na poprawność wykonywanych strzałów do bramki i bezpieczeństwo podczas oddawania strzału względem innych uczestników.

      • Co 3 minuty zmiana osób odbierających piłkę.

      Część główna II – 15 minut

      Gra szkolna 4×4

      Przebieg, ograniczenia:
      Uczniowie podzieleni na drużyny po 4 zawodników w każdej. Grają grę szkolną z wykorzystaniem poznanych na lekcji elementów.

      Wskazówki i korekta:
      Nauczyciel zwraca uwagę na to, aby uczniowie wykorzystywali poznane na lekcji elementy w grze. Nauczyciel czuwa nad przestrzeganiem zasad „Fair Play” podczas gry.

      Uwagi:
      Liczba drużyn organizacji uzależnionaa od liczby ćwiczących.

      Część końcowa – 7 minut

      1. Rzuty karne.
      2. Podsumowanie i omówienie zajęć.

      Przebieg, ograniczenia:
      Konkurs rzutów karnych na zakończenie lekcji.
      Podsumowanie i omówienie zajęć.

      Wskazówki i korekta:
      Wszyscy zaangażowani w sprzątanie sprzętu.


      Konspekt Doskonalenie umiejętności strzałów do bramki z miejsca i z biegu opracowała: Marta Sieliwonik – Czytelniczka Portalu