15.2 C
Polska
wtorek, 26 września, 2023

Wakacyjne zabawy rozwijające z piaskiem, wodą i lodem dla najmłodszych

Zabawy z pianką do golenia:

  • wyciskamy piankę na tacę, kreślimy w niej wzory, tak jak w mące czy kaszy,
  • pokrywamy pianką taflę lustra, rozsmarowujemy ją, stopniowo odsłaniając w lustrze poszczególne części twarzy czy ciała,
  • dodając do opakowania pianki łyżeczkę płynu do mycia naczyń i 0,5 kg mąki ziemniaczanej, otrzymamy piankolinę domowej roboty, którą następnie możemy zabarwić na różne kolory za pomocą barwników.

Zabawy z wodą:

  • do dużego pojemnika, basenu wrzucamy zabawki do kąpieli, wyławiamy je chochlą lub wyciągamy szczypcami kuchennymi,
  • do pojemnika wrzucamy gumowe kaczki, spryskując je wodą ze spryskiwacza, próbujemy je jak najszybciej przesunąć,
  • przelewamy wodę miskami, kubkami, łyżkami o różnej pojemności,
  • takie zabawy możemy urządzić w ogrodzie, a pozostałą wodę wykorzystać do podlania roślin.

Zabawy z lodem:

  • zamrażamy silikonowe kostki do lodu, gotowe kostki wykorzystujemy do masażu,
  • w foremkach umieszczamy owoce, kwiaty, rośliny, zalewamy wodą i zamrażamy, obserwujemy powstały efekt, możemy je wykorzystać do przygotowania posiłków, koktajli lub prac plastycznych,
  • do pojemnika wrzucamy drobne figurki i zalewamy wodą; po zamrożeniu wyjmujemy bryłę i rozłupujemy ją, odnajdując ukryte w niej skarby.

Zabawy z piaskiem:

  • na dużej tacy wysypanej piaskiem układamy po lewej i po prawej stronie muszelki, kamyki; dziecko kreśli palcem linie łączące obiekty po obu stronach tacy, może wyszukiwać takie same przedmioty,
  • na tacy wysypanej piaskiem układamy powtarzające się sekwencje kamyków, muszelek,
  • do głębszej miski wsypujemy piasek, ukrywamy w nim muszelki, dziecko odszukuje je i wyjmuje za pomocą klamerek.

Zabawy z folią bąbelkową:

  • „zjeżdżalnia” – dziecko kładzie się na folii na brzuchu, ostrożnie ciągniemy folię,
  • „deskorolka” – dziecko kładzie się na folii na brzuchu, odpychając się rękami, próbuje przesunąć się do przodu,
  • „karuzela” – dziecko siada na środku folii, ostrożnie poruszamy folią, okręcając je dookoła,
  • „materac” – dziecko kładzie się na folii na plecach, ostrożnie ciągniemy folię,
  • „narty wodne” – tutaj przydadzą nam się plastikowe wypełniacze do paczek o grubszych „bąblach”; dziecko umieszcza nogi na arkuszach folii i próbuje przesunąć się do przodu, odpychając się jak podczas jazdy na nartach.

Bibliografia:

„Elementy integracji sensorycznej w pracy nauczyciela”, www.eduanima24.pl, dostęp z dnia 13.04.2020 r.

Własne pomysły i doświadczenia


Wakacyjne zabawy rozwijające z piaskiem, wodą i lodem opracowała: Urszula Wesół

Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli

Rozwój dziecka w wieku szkolnym zagrożonego niedostosowaniem społecznym w aspekcie jego osiągnięć w grze szachowej

Celem artykułu jest zaprezentowanie metody pracy terapeutycznej z młodzieżą zagrożoną
niedostosowaniem społecznym przy wykorzystaniu treningu gry szachowej w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w Jeleniej Górze. Projekt został nazwany „Mistrz szachownicy” i został zaaranżowany na podstawie Oświadczenia Parlamentu Europejskiego w sprawie wprowadzenia do systemów oświaty w Unii Europejskiej programu „Szachy w szkole” (0050/2011), 15.03.2012.

Projekt „Mistrz szachownicy” był koordynowany przez psychologa pracującego w MOS
Jelenia Góra. Zawsze uważałem, że dla dzieci z zakłóconym przebiegiem rozwoju psychicznego najlepsza jest edukacja przez doświadczenie. To myślenie wywodziło się z przemyśleń na temat teorii wychowania przedszkolnego Montessori, która to zakładała, że uczenie się dziecka przebiega najlepiej w wieku przedszkolnym, przez udane doświadczenie na przedmiotach. Przeprowadzone przez dr Montessori obserwacje rodzajów przedmiotów, które sprawiają dzieciom przyjemność i do których wielokrotnie wracają, doprowadziły do zaprojektowania wielu sekwencyjnych pomocy edukacyjnych, pobudzających różne zmysły i pozwalających na dokonanie autokorekty. Były to m.in.: koraliki i wrzeciona do nauki algebry, walce i patyki do nauki geometrii, globusy, foremki etc. Dziecko dzięki doświadczeniu w badaniu rożnych przedmiotów – ich manipulowaniu i poznawaniu, otrzymuje pozytywne wzmocnienia w oparciu, o które buduje swoje podejście do
świata, będąc pewnym siebie, ciekawym, dociekliwym, zaangażowanym.

Pomysł planowanej gry w szachy przez dzieci w MOS nie zrodził się, by dzieci były
szachistami i grały w turniejach, ale po to, by stworzyć przestrzeń terapeutyczną, w której
wychowankowie mogli być jednocześnie spontaniczni, a z drugiej strony trzymali się pewnych norm i reguł. Nauka gry w szachy była więc tematem trzeciorzędnym. Po drodze, na drugim planie, było zdobywanie, czy raczej rozwijanie takich kompetencji jak: zdolności poznawcze, rozwój kreatywności, umiejętności matematycznych i poprawa siły koncentracji uwagi, z którą mają problem dzieci z trudnościami emocjonalnymi. Same osiągnięcia szkolne ucznia nie są argumentem do selekcji młodzieży, kto może grać w szachy, a kto nie. Większą rolę odgrywają tu czynniki motywacyjne i osobowościowe w postaci zainteresowania, dociekliwości, rywalizacji, chęci wygrywania etc.

Naukowcy uznali grę w szachy jako sposób na kształtowanie umiejętności, które mogą być
cenne w wielu innych dziedzinach. Należą do nich: identyfikacja problemu, rozwiązywanie
problemów, umiejętność planowania, umiejętność podejmowania decyzji, odpowiedzialność za podjęte decyzje, kreatywność, myślenie logiczne, analityczne, cierpliwość, umiejętność
dokonywania oceny sytuacji, rozsądek, samodyscyplina (Gobet de Voogt, Retschitzki, 2004;
McClain, 2005; Storey, 2000, za: Adams, 2012). Opanowanie tych umiejętności w wyniku treningu szachowego pomaga dzieciom przenieść je na inne obszary (za: Bałman, Łukasiewicz-Wielba, 2017).

Podstawą do decyzji o możliwości treningu z dziećmi z orzeczeniami PPP, o zagrożeniu
niedostosowaniem społecznym było, że badania psychologiczne przeprowadzone przez psychologa w poradni, określały potencjał dziecka na mieszczący się w normie intelektualnej lub wyższy od przeciętnej. Następnie, do gry w szachy byli zapraszani wszyscy wychowankowie, ale tylko ci ćwiczyli dalej, którzy przejawiali ciekawość i zainteresowanie, co pozwoliło na utrzymanie ich uwagi do samego końca projektu. Część wychowanków, po kilku próbach gry, podejmowało decyzję o wycofaniu się z uczestnictwa w programie, twierdząc, że nie lubi tej gry.

Zajęcia szachowe odbywały się w świetlicy Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w Jeleniej
Górze lub gabinecie psychologa. Uczestniczyło w nich z reguły 6 wychowanków – 3 pary. Na
zajęciach wykorzystywane były materiały w postaci książki na temat nauczania dzieci gry szachowej, tablica magnetyczna z zestawem szachów, trzy szachownice. Czas trwania zajęć wynosił 1,5 godziny. Plan zajęć obejmował przypomnienie zagadnień z poprzednich zajęć. Omówienie nowego tematu np. „Funkcja gońca na szachownicy i sposoby poruszania”. Ćwiczenia ruchów daną figurą i na koniec gra szachowa w parach z wykorzystaniem nowo nabytej wiedzy. Obecni nie raz na zajęciach inni nauczyciele mogli zaobserwować, jak pracuje na zajęciach młodzież, jak koncentruje swoją uwagę nad zadanym ćwiczeniem, jak wychowanek reguluje zachowania społeczne w obrębie zasad gry w szachy. Po każdych zajęciach zaproszeni nauczyciele i wychowawcy dzielili się swoimi uwagami na temat realizacji i przebiegu zajęć. Wspólnie mogliśmy zobaczyć jak mocno nieraz zaangażowani są wychowankowie w grę i jak wiele potencjału posiadają w sobie, jeśli chodzi np. o koncentrację uwagi czy dostosowanie własnego „tonu emocjonalnego” do
oczekiwanego w danej sytuacji.

Gra szachowa przyczyniała się do rozwijania wielu umiejętności o charakterze
uniwersalnym i niezbędnym w życiu każdego człowieka. Wychowankowie, którzy uczestniczyli w projekcie, uczyli się między innymi: cierpliwości, przestrzegania określonych zasad w zakresie funkcjonowania społecznego, radzenia sobie z porażkami lub zwycięstwami, logicznego myślenia i wybierania danych strategii, prowadzenia negocjacji, dyskusji, giętkości i płynności myślenia. Gra szachowa uczyła współpracy w grupie i współdziałania.

Początek projektu „Mistrz szachownicy” w MOS Jelenia Góra dotyczy współpracy z Klubem
Logicznym Stowarzyszenia Piechowice, w którym to odbywały się treningi szachowe „pod batutą” profesjonalnego trenera. Treningi odbywały się raz w tygodniu w Piechowickim Centrum Kultury przez dwie godziny zegarowe. Po pierwszych treningach, młodzież ośrodka wystąpiła w pierwszym szachowym turnieju kwalifikowanym. Jeden z wychowanków zajął wtedy miejsce w pierwszej dziesiątce, co było miłym zaskoczeniem dla wszystkich, że można w tak krótkim czasie osiągnąć taki wynik. Po turnieju zajęcia odbywały się dla młodzieży na terenie ośrodka. Zajęcia miały na celu propagowanie gry szachowej jako skutecznej metody rozwijającej logiczne myślenie u młodzieży zagrożonej niedostosowaniem społecznym i mającej pozytywny wpływ na rozwój
psychospołeczny jednostki, wprowadzając do niego takie pozytywne obszary funkcjonowania jak: podwyższona samoocena, umiejętność zdrowej rywalizacji, panowanie nad własnymi emocjami, nabywanie wartości uczciwości, sprawiedliwości w respektowaniu reguł i zapisów regulaminów. Wtedy też w ramach programu organizowane były miniturnieje szachowe dla wychowanków, po to, by wzmocnić rywalizację oraz pokazać dodatkowy cel do osiągnięcia, którym było wygranie turnieju i otrzymanie nagrody za uczestnictwo i za zdobycie miejsca na podium.

Gra w szachy uważana jest za grę „fair play”, gdyż trudno w niej o oszustwo podczas
rywalizacji. Wychowankowie często popełniali błędy, np. często mylili ruch po skosie gońca,
prowadząc go nieprawidłowo po linii ukosu, ale obok właściwego toru, ale prawie zawsze starali się respektować reguły ustalone w rozgrywkach, nie mówiąc już o regułach w turniejach szachowych. Szachy dają równe szanse każdemu, co jest bardzo istotne dla młodzieży zagrożonej niedostosowaniem społecznym, rozpoczynającej naukę gry. Jest to bardzo ważny argument, dzięki któremu uczeń nie zniechęcał się łatwo, a wręcz odwrotnie, mobilizując się, osiągał lepsze wyniki, dążąc do wygranej. Gra w szachy mogła zapobiegać zachowaniom agresywnym, a szczególnie wśród wychowanków nadpobudliwych, mających problemy z koncentracją, gdyż zaangażowanie w ukierunkowane działanie na wygraną, powodowało skoncentrowanie na dotarcie do celu i eliminację rozproszenia wyrażanego w nadmiernych ruchach ciała. Szachy stosowane jako terapia mogły przyczynić się do zapobiegania antyspołecznym zachowaniom wychowanka, niwelując złe cechy
osobowości. Wychowankowie z zaburzeniami emocjonalnymi mają zazwyczaj niską samoocenę, jednakże podczas rozgrywek, dzięki zwycięskim partiom, ich stan mógł ulec zmianie, zyskując lepszy wizerunek w społeczności ośrodka i w środowisku rodzinnym. Grając w szachy, wychowanek mógł również skutecznie rozwijać kompetencje społeczne. W szachach zawsze mamy do czynienia z interakcją społeczną, a także z emocjami, które jako mocniejsze lub słabsze, muszą zostać objęte kontrolą, a raczej jej próbą, przez wychowanka. Gra w szachy doskonale ćwiczyła u uczniów radzenie sobie ze stresem oraz uczyła oswajania się z porażką, co dla niektórych chłopców jest zadaniem niełatwym. Grając, wychowanek poznawał własne reakcje na stres, uczył się, w jaki sposób najlepiej pokonywać trudności i dzięki temu łatwiej było mu radzić sobie z sytuacjami stresowymi w szkole, w domu. Podejmując decyzje o ruchu daną bierką, należało liczyć się z
konsekwencjami – szachy kształtowały u wychowanków cechy takie jak: opanowanie, koncentracja, determinacja, cierpliwość, wytrwałość, odwaga. Młody człowiek nabierał szacunku dla drugiego, gdyż żadnego przeciwnika nie wolno lekceważyć w grze. Gra w szachy uczyła zdrowej rywalizacji i postępowania według zasad fair play.

Entuzjaści edukacji przez szachy podkreślają także jej profilaktyczną funkcję,
umożliwiającą zapobieganie niepożądanym zachowaniom młodzieży. Edukacja ta daje możliwość twórczego zagospodarowania czasu, budowania adekwatnej samooceny, służy zaspokajaniu potrzeb (ruchu, ekspresji, kontaktu z innymi), pozwala na przeżycie pozytywnych emocji (za: Bałman, Łukasiewicz-Wielba, 2017).

Dzisiaj można powiedzieć, że projekt „Mistrz szachownicy” prowadzony w MOS Jelenia
Góra, przyniósł oczekiwany skutek. Zyskaliśmy nowe, skuteczne narzędzie pracy z tzw. „trudną” młodzieżą, polegające na wykorzystaniu całego potencjału młodej osoby i umożliwiające jej wejście na lepszy, wyższy poziom funkcjonowania. Oczywiście nie wszystkim dzieciom w MOS można było pomóc, poprzez wykorzystanie tej metody pracy, ale choćby jednej osobie można było by pomóc w jeden sposób, naszym zadaniem jest to wykorzystać.

Trening szachowy może więc przynieść wiele pożądanych korzyści edukacyjnych czy
terapeutycznych. Mimo że zdaniem niektórych autorów (Gobet i in., 2004), zajmujących się
badaniem wpływu zajęć szachowych, są to „zyski niskiego rzędu”, takie jak poprawa uwagi i
koncentracji, wzrost zainteresowania nauką, a nie „zyski wysokiego rzędu”, takie jak podniesienie poziomu inteligencji, umiejętność logicznego myślenia czy rozwój kreatywności, to przytoczone wyniki badań zaprzeczają takiemu podejściu, a wręcz zachęcają do dalszego zgłębiania zagadnienia wpływu zajęć szachowych na rozwój dziecka (za: Bałman, Łukasiewicz-Wielba, 2017).

W trakcie pisania artykułu użyłem cytatów z dostępnej w Internecie publikacji pt.
„Innowacyjne wspieranie rozwoju uczniów. Projekt Edukacja przez Szachy w Szkole” autorstwa A. Baum, J. Łukasiewicz Wielba, J. Wiśniewska, I. Konieczna.


Autor: Bernrad Gorzelski – Czytelnik Portalu

Psycholog w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w Jeleniej Górze

Kierunki realizacji polityki oświatowej państwa na rok szkolny 2023/2024

Ministerstwo Edukacji i Nauki ustaliło następujące kierunki realizacji polityki oświatowej na rok szkolny 2023/2024:

  1. Kontynuacja działań na rzecz szerszego udostępnienia kanonu i założeń edukacji klasycznej oraz sięgania do dziedzictwa cywilizacyjnego Europy, w tym wsparcie powrotu do szkół języka łacińskiego jako drugiego języka obcego.
  2. Wspomaganie wychowawczej roli rodziny poprzez pomoc w kształtowaniu u wychowanków i uczniów stałych sprawności w czynieniu dobra, rzetelną diagnozę potrzeb rozwojowych dzieci i młodzieży, realizację adekwatnego programu wychowawczo-profilaktycznego oraz zajęć wychowania do życia w rodzinie.
  3. Doskonalenie kompetencji dyrektorów szkół i nauczycieli w zakresie warunków i sposobu oceniania wewnątrzszkolnego.
  4. Doskonalenie kompetencji nauczycieli w pracy z uczniem z doświadczeniem migracyjnym, w tym w zakresie nauczania języka polskiego jako języka obcego.
  5. Rozwój kształcenia zawodowego i uczenia się w miejscu pracy w partnerstwie z przedstawicielami branż.
  6. Podnoszenie jakości wsparcia dla dzieci, uczniów i rodzin udzielanego w systemie oświaty poprzez rozwijanie współpracy wewnątrz- i międzyszkolnej, a także z podmiotami działającymi w innych sektorach, w tym w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju dzieci i wsparcia rodziny.
  7. Wspieranie nauczycieli w podejmowaniu inicjatyw/działań w zakresie zachęcania i wspierania uczniów do rozwijania ich aktywności fizycznej.
  8. Wspieranie rozwoju umiejętności cyfrowych uczniów i nauczycieli, ze szczególnym uwzględnieniem bezpiecznego poruszania się w sieci oraz krytycznej analizy informacji dostępnych w Internecie. Poprawne metodycznie wykorzystywanie przez nauczycieli narzędzi i materiałów dostępnych w sieci, w szczególności opartych na sztucznej inteligencji.
  9. Rozwijanie umiejętności uczniów i nauczycieli z wykorzystaniem sprzętu zakupionego w ramach programu „Laboratoria przyszłości”.
  10. Wspieranie rozwoju nauki języka polskiego i oświaty polskiej za granicą oraz tworzenie stabilnych warunków do nauczania języka polskiego za granicą przez Instytut Rozwoju Języka Polskiego im. świętego Maksymiliana Marii Kolbego, Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą oraz beneficjentów przedsięwzięć i programów ustanowionych przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania.

Źródło: https://www.gov.pl

Podsumowanie III edycji projektu edukacyjnego KREATYWNE PRACE PLASTYCZNE 

Dnia 31 maja zakończyła się III edycja międzynarodowego projektu edukacyjnego KREATYWNE PRACE PLASTYCZNE realizowanego w roku szkolnym 2022/23. 

Zasięg projektu zdecydowanie się zwiększył. Ukończyło go aż około 35 000 uczestników – przedszkolaków, uczniów klas 0 – VIII i wychowanków z ok. 1 500 różnych placówek oświatowych na terenie całej Polski oraz kilka szkół polonijnych na Litwie. Połowę uczestników stanowili uczniowie klas 1-3 szkół podstawowych. Projekt zrealizowało ok. 2 000 nauczycieli, pedagogów specjalnych, wychowawców, terapeutów i plastyków. 

Do tegorocznej edycji projektu przystąpiły publiczne i niepubliczne przedszkola, szkoły podstawowe (w tym integracyjne i specjalne), specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze, a także inne placówki tj. świetlice i kluby środowiskowe, internaty, fundacje, biblioteki, ośrodki interwencyjne i rehabilitacyjne oraz domy kultury.

Zajęcia plastyczne obejmowały przeważnie całe klasy, grupy przedszkolne i świetlicowe, zespoły edukacyjno-terapeutyczne i rewalidacyjno-wychowawcze, ale odbywały się także w formie zajęć indywidualnych.

Najczęściej zadania projektowe realizowane były podczas zajęć zintegrowanych w klasach 1-3, zajęć świetlicowych i lekcji plastyki w klasach 0 – VII, zajęć rozwijających kreatywność lub zainteresowania uczniów, godzin wychowawczych, zajęć rewalidacyjnych lub korekcyjno-kompensacyjnych, ale także podczas zajęć pozalekcyjnych tj. kółka plastyczne, zajęcia terapeutyczne (terapia ręki), plastyczno-sensoryczne, plastykoterapeutyczne i arteterapeutyczne, zajęcia plastyczne w domach kultury.

W bieżącym roku szkolnym w wielu przedszkolach i szkołach podstawowych projekt realizowany był jako innowacja pedagogiczna.

Autorka najpopularniejszego w Polsce edukacyjnego bloga plastycznego KREATYWNE PRACE PLASTYCZNE, a zarazem pomysłodawczyni i organizatorka projektu – Beata Grzeszczuk-Nędza – serdecznie dziękuje wszystkim uczestnikom i nauczycielom prowadzącym projekt za całoroczną współpracę oraz wyraża podziw dla ich niebywałego zaangażowania oraz niezwykle wysokiego poziomu artystycznego prac III edycji projektu.

Osobne podziękowania za patronaty medialne lub honorowe popularyzujące projekt w środowisku pedagogicznym kieruje do dyrektórów i redaktorów naczelnych portali edukacyjnych: Pedagogika Specjalna – portal dla nauczycieli, Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli, PERFECTUS – NIEPUBLICZNA PLACÓWKA DOSKONALENIA NAUCZYCIELI, Świetlica w Szkole oraz Grupy Wydawniczej Harmonia.

Organizatorka już dziś zaprasza do udziału w IV edycji prawdopodobnie najbarwniejszego projektu edukacyjnego na świecie pod tytułem „Niesamowite techniki plastyczne”. Szczegółowe informacje ukażą się, jak zwykle, na blogu www.kreatywnepraceplastyczne.blogspot.com oraz na stronie Fb KPP. Będzie kolorowo!

Beata  http://kreatywnepraceplastyczne.blogspot.com/

Fanpage https://www.facebook.com/kreatywnepraceplastyczne/

Autor: Beata Grzeszczuk-Nędza

Poniżej mini galeria prac projektowych

Wyniki Ogólnopolskiego Konkursu Profilaktycznego „CZY JESZCZE CHCĘ, A MOŻE JUŻ MUSZĘ?”

Znamy już wyniki Ogólnopolskiego Konkursu Profilaktycznego „Czy jeszcze chcę, a może już muszę?” adresowanego do uczniów szkół podstawowych.

Uczestnicy konkursu mieli za zadanie zaprojektować plakat z hasłem w formie rymowanki ukazujący problematykę uzależnień od sieci internetowej, telewizji lub telefonu komórkowego.

Jury w składzie: Grzegorz Łupak – psycholog, Iwona Grudzień – pedagog, Lucyna Rzepka – nauczyciel plastyki, przyznało następujące nagrody:

KATEGORIA I

  1. Nina Penkovska, Szkoła Podstawowa nr 29 im. Tadeusza Kościuszki w Rzeszowie
  2. Magdalena Bartczak, Publiczna Sportowa Szkoła Podstawowa nr 5 w Krapkowicach
  3. Anna Zając, Szkoła Podstawowa im. prof. Pawłowskiego w Zespole Szkół w Stalach

KATEGORIA II

  1. Maja Królikowska, Niepubliczna Szkoła Podstawowa nr 7 im. Marii Skłodowskiej-Curie w Słupsku
  2. Paulina Majchrzyk, Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi i Specjalnymi im. Stanisława Wyspiańskiego w Waganowicach oraz Bartłomiej Osikowski, Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Kazimierza Wielkiego w Słomnikach
  3. Julia Machnik, Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi i Specjalnymi im. Stanisława Wyspiańskiego w Waganowicach

Wyróżnienie

Paweł Łokietek, Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi nr 18 im. Jana Brzechwy w Rybniku

KATEGORIA III

  1. Paulina Sander, Szkoła Podstawowa nr 29 im. Tadeusza Kościuszki w Rzeszowie

Drugiego i trzeciego miejsca nie przyznano.

KATEGORIA IV

  1. Krystian Kuchta, Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi i Specjalnymi im. Stanisława Wyspiańskiego w Waganowicach
  2. Maja Michalska, Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi i Specjalnymi im. Stanisława Wyspiańskiego w Waganowicach
  3. Ewa Gąsiorek, Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi i Specjalnymi im. Stanisława Wyspiańskiego w Waganowicach

Organizatorzy: Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi i Specjalnymi im. Stanisława Wyspiańskiego w Waganowicach oraz Niepubliczna Placówka Doskonalenia Nauczycieli PERFECTUS składają gratulacje i wyrazy uznania laureatom oraz wszystkim uczniom, którzy wzięli udział w konkursie i ich opiekunom.

Organizatorzy dziękują również PARTNEROM konkursu, którymi byli:

Pedagogika Specjalna – portal dla nauczycieli, Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli, Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Słomnikach, Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Słomnikach, Z.P. Alexander.

ZAMIAST KWIATKA NIOSĘ POMOC – akcja Polskiej Akcji Humanitarnej na rzecz Sudanu Południowego

W imieniu Polskiej Akcji Humanitarnej zapraszamy Państwa wraz ze swoimi uczniami do wzięcia udziału w akcji Zamiast Kwiatka Niosę Pomoc

ZAMIAST KWIATKA NIOSĘ POMOC

To już kolejna edycja naszej akcji, której celem jest niesienie pomocy i szerzenie wartości humanitarnych. W tym roku wspieramy dziewczynki i kobiety w Sudanie Południowym, które mają ograniczony dostęp do produktów higienicznych co wpływa na ich zdrowie, edukację, bezpieczeństwo, życie osobiste i pracę. Do akcji mogą włączyć się pojedyncze osoby. Jest ona dobrowolna. Idea akcji jest prosta – zamiast przyjmowania kwiatów lub czekoladek od uczniów i uczennic, zachęć ich do tego, aby zaangażowali/ły się w działania pomocowe na rzecz Sudanu Południowego.

JAK ZREALIZOWAĆ AKCJĘ?

Zarejestruj się poprzez formularz: www.bit.ly/ZKNP-2023-rejestracja

  1. Prześlemy Ci materiały edukacyjne i promocyjne (np. grafikę akcji, animację o pomaganiu oraz inne materiały wizualne).
  2. Daj znać uczniom, uczennicom i rodzicom, aby zamiast kupować kwiaty i czekoladki, zaangażowali się w pomaganie!
  3. Wprowadź klasę w temat pomocy humanitarnej i sytuację w Sudanie Południowym.
  4. Zorganizuj zajęcia na podstawie otrzymanych materiałów.
  5. Prześlij zebrane pieniądze na konto PAH lub skorzystaj z platformy www.pomagamy.pl.
  6. Zamiast bukietu kwiatów otrzymasz od nas podziękowania!

Wszystkie placówki, które prześlą nam raport z akcji, otrzymają dyplomy z podziękowaniami.

Informacje o tym w jaki sposób włączyć się do akcji znajdziesz na stronie: www.pah.org.pl/zaangazuj-sie/dla-szkol/zamiast-kwiatka

Jak skutecznie uczyć się języka angielskiego? Jakie są metody i którą wybrać?

W dzisiejszym, wielokulturowym świecie tym, co ogranicza nasze możliwości poznawcze, jest brak znajomości języka. Wystarczy pokonać tę barierę, a świat stanie przed nami otworem! Szczególne znaczenie ma dziś znajomość języka angielskiego. Jak skutecznie się go uczyć?

Skuteczna nauka angielskiego w domu – sprawdzone sposoby

Czy można opanować sztukę władania językiem obcym do perfekcji w domowych warunkach? Oczywiście! Czasem wystarczy tylko trochę zaangażowania, odrobina cierpliwości, dużo samozaparcia i… odpowiednia metoda nauki. Świetnym sposobem na opanowanie słownictwa, potocznych zwrotów i wyrażeń jest oglądanie anglojęzycznych filmów, seriali i bajek – na początku z polskimi napisami, następnie z angielskimi, a po czasie bez napisów. Metoda to opiera się na rozumieniu wypowiedzi w oparciu o kontekst czy sytuacje, w których zostały wygłoszone. 

Innym sposobem nauki języka jest czytanie anglojęzycznych książek, czasopism i innych materiałów. Dobrym rozwiązaniem na początek jest wybór prostych komiksów i bajek dla dzieci. W tych pierwszych obrazki ułatwiają zrozumienie dialogów, natomiast drugie pisane są prostym językiem. Czytając, nie tylko poznajemy słownictwo, ale także uczymy się gramatyki. 

Nieocenione w nauce języka jest rozmawianie po angielsku – nawet ze sobą. Chociaż prowadzenie monologów z początku może wydawać się dziwne i nienaturalne, to z czasem staje się bardziej komfortowe i, co najważniejsze, przynosi efekty. Uczymy się wyrażać swoje myśli w obcym języku, oswajamy się z mówieniem, ćwiczymy poprawną wymowę i dobór odpowiedniego słownictwa i form gramatycznych.

Wybór szkoły językowej – nauka na wyższym poziomie

Aby efektywnie uczyć się angielskiego w domu, potrzeba dużo zaangażowania i samozaparcia. Niestety nie każdy ma w sobie motywację do samodzielnej nauki. Telewizor, telefon, wygodne łóżko czy inne domowe rozpraszacze skutecznie utrudniają skupienie uwagi na materiale. W efekcie cały proces trwa dłużej i przynosi gorsze rezultaty. 

Na szczęście jest alternatywa – nauka angielskiego w renomowanej szkole językowej! Udział w kursie to dobre rozwiązanie przede wszystkim dla tych, którzy chcą nauczyć się języka biznesowego, przydatnego w pracy – w korporacjach, firmach międzynarodowych itd. Business english jest bowiem trudniejszy niż podstawowa wersja języka używana na co dzień. Nauka pod okiem wykwalifikowanego lektora to szansa na to, by z łatwością przyswoić nawet najtrudniejsze zagadnienia i w krótkim czasie władać językiem obcym jak native speaker. Kursanci w każdej chwili mogą prosić nauczyciela o pomoc, który z łatwością rozwiewa wszelkie wątpliwości i tłumaczy niejasności. Grunt to wybrać dobrą szkołę, czyli taką, która zatrudnia wyspecjalizowanych lektorów i wykorzystuje sprawdzone metody nauki języka angielskiego.

Grono doświadczonych specjalistów z pasją do nauczania pracuje w szkole językowej Koliber. Placówka oferuje kursy językowe grupowe i indywidualne dla firm. Propozycją są szkolenia na różnych poziomach zaawansowania, co gwarantuje najwyższą skuteczność prowadzonych zajęć. Tym, co wyróżnia szkołę na tle innych placówek, jest możliwość dopasowania tematyki kursu do specyfiki pracy w danej firmie. Dzięki temu pracownicy poznają słownictwo, które rzeczywiście przyda im się w codziennej pracy. Na stronie https://szkola-koliber.pl/ przeczytamy, że szkoła prowadzi również kursy innych języków, a tym niemieckiego, hiszpańskiego czy włoskiego. Sprawdź pełną ofertę!

Nauka języka angielskiego nie musi być długim i żmudnym procesem okupionym wieloma godzinami rozwiązywania nudnych, zadań gramatycznych i monotonnym powtarzaniem słownictwa. Nauka angielskiego może być łatwa, przyjemna i, co najważniejsze, efektywna! Wybierz tę metodę, która odpowiada Ci najbardziej, a już po krótkim czasie zauważysz spektakularne rezultaty!

Artykuł sponsorowany, we współpracy ze Szkołą Języków Obcych „Koliber”

Przyszłość edukacji zależy także od Ciebie! Zgłoś swoją pracę

Polski system edukacji, zdaniem wielu osób, nie jest dostosowany do realiów współczesnego świata. Pozostaje dość konserwatywny, przez co gorzej przygotowuje młodych ludzi do życia zawodowego i społecznego. Wielu rodziców, nauczycieli, uczniów i dyrektorów uważa, że szkoła potrzebuje zmian systemowych. Wdrożenie odpowiednich rozwiązań należy do rządu, ale każdy z nas może podzielić się swoimi pomysłami i koncepcjami. Propozycje inicjują debatę i pomagają wspólnie wypracować najlepsze rozwiązania. Każdy głos jest tak samo ważny, dlatego o Nagrodę im. prof. Romana Czerneckiego mogą ubiegać się wszyscy, którzy piszą publikacje poświęcone edukacji. Jak zgłosić swoją pracę?

9 czerwca Dzień Przyjaciela – scenariusz zajęć „Dobrze mieć przyjaciela”

Cele główne:

  • kształtowanie wrażliwości na drugiego człowieka
  • uwrażliwianie na wartość, jaką jest przyjaźń
  • ćwiczenie umiejętności formułowania własnych sądów

Formy pracy:

  • praca z całą grupą
  • indywidualna

Metody pracy:

  • czynnościowe – zadań stawianych do wykonania
  • słowne – rozmowa kierowana, instruktaż
  • oglądowe – praca z ilustracją
  • metody ekspresji technicznej i plastycznej
  • gry i zabawy dydaktyczne

Środki dydaktyczne:  

  • ilustracje osób i zwierząt (załącznik)
  • przeczytane gazety i czasopisma
  • nożyczki, kleje, kartki w ilości wystarczającej dla każdego dziecka
  • piłka
  • miseczka wypełniona wodą

Dobrze mieć przyjaciela

1. Zamknięty krąg

  • Dzieci stoją w kręgu.
  • Chętne dziecko opuszcza krąg.
  • Próbuje do niego wrócić, dzieci tworzące krąg mu to uniemożliwiają.
  • W zabawie uczestniczą inne chętne dzieci.
  • Dzieci wymieniają się refleksją – jak to jest czuć się osamotnionym?

2. Co je łączy?

  • Prowadzący prezentuje dzieciom ilustracje ludzi i zwierząt.
  • Dzieci zastanawiają się, co może łączyć osoby i zwierzęta przedstawione na ilustracjach.
  • Dzieci wspólnie z prowadzącym ustalają, że wszystkie ilustracje przedstawiają przyjaciela.
  • Dzieci zastanawiają się, kto może zostać przyjacielem?

3. Sylwetka przyjaciela

  • Prowadzący zaprasza dzieci do stolików, na których są przygotowane czasopisma, nożyczki, kleje, kartki.
  • Zadaniem dzieci jest stworzenie postaci przyjaciela z elementów wyciętych z gazet. Zwracamy uwagę na to, co jest istotne w przyjaźni – wiek, wygląd, kolor skóry, cechy charakteru, a może zainteresowania?
  • Porównujemy wykonane sylwetki. Formułujemy wniosek, że każdy, niezależnie od tego, jak wygląda, ma szansę stać się i zyskać przyjaciela.

4. Jaki powinien być przyjaciel?

  • Prowadzący zapoznaje dzieci z różnymi sytuacjami. Prosi je o podzielenie się, jakie uczucia im towarzyszą.
  • Jak się czujesz, gdy:

– druga osoba pomaga ci sprzątać zabawki

– kolega/koleżanka przytula cię

– ktoś mówi, że cię lubi

– spędzasz czas z osobą, którą lubisz.

Na podstawie rozmowy dzieci ustalają cechy, jakie posiada przyjaciel oraz co jest istotne, aby przyjaźń mogła zaistnieć.

5. Co jest ważne w przyjaźni?

  • Dzieci wraz z prowadzącym stają w kręgu.
  • Prowadzący rzuca kolejno piłkę do dzieci, wypowiadając zdanie dotyczące przyjaźni, np.

– Lubię, gdy mój przyjaciel…

– Chciałbym, żeby mój przyjaciel …

– W przyjaźni jest ważne dla mnie …

  • Dziecko, które złapało piłkę, kończy rozpoczęte zdanie i odrzuca piłkę do prowadzącego.

6. Czara przyjaźni

  • Dzieci siedzą w kręgu.
  • Prowadzący przekazuje siedzącemu obok niego dziecku miseczkę wypełnioną wodą. Mówi mu miłą rzecz, np. Lubię twój uśmiech.
  • Dziecko przekazuje miseczkę koleżance/koledze obok, uważając, żeby nie rozlać wody. Wraz z miseczką przekazuje miłe słowa.
  • Dzieci kolejno przekazują miseczkę i wymieniają pozytywne komunikaty.

Modyfikacje i pomysły do pracy:

  • Podczas zajęć lub w dalszej części dnia można zaproponować dzieciom zabawy  z wykorzystaniem Metody Ruchu Rozwijającego opartego na relacji „razem”, np.:

– wioślarz – dzieci siedzą naprzeciw siebie, chwytają się za ręce i naprzemiennie przeciągają – raz jedno dziecko kładzie się na placach, raz drugie

– rower – dzieci leżą na plecach, łączą swoje stopy ze stopami partnera i naśladują ruch nóg potrzebny do jazdy na rowerze.

POBIERZ ZAŁĄCZNIK

Bibliografia:

L. Bormans, Przyjaźń. Opowiastki dla dzieci, wyd. Papilon, Poznań 2019

U. Stark, Mój przyjaciel Percy, Buffalo Bill i ja, wyd. ZAKAMARKI, Poznań 2020


Autor: Urszula Wesół – nauczyciel edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej, pedagog specjalny

Szkoła Podstawowa – portal dla nauczycieli

Konspekt zajęć świetlicowych – W zdrowym ciele zdrowy duch

Temat: W zdrowym ciele zdrowy duch

Cele: 

  • uświadomienie znaczenia aktywności ruchowej dla zdrowia człowieka
  • rozbudzanie zainteresowania sportem
  • zachęcanie do aktywności ruchowej
  • kształtowanie odpowiednich nawyków żywieniowych
  • rozwijanie świadomości istnienia zależności pomiędzy prawidłowym żywieniem i aktywnym trybem życia a zdrowiem

Formy pracy:

  • indywidualna
  • zbiorowa

Metody:

  • słowne
  • praktyczne

Środki dydaktyczne:

  • zdania do quizu dotyczącego zdrowego odżywiania
  • tekst wiersza „Elementarz sportowy”
  • szarfy
  • materiały plastyczne: papier kolorowy, blok techniczny, klej, nożyczki
  • tekst opowiadania „Pomóżmy Robertowi”

Przebieg zajęć:

1. Powitanie uczniów przez nauczyciela.

2. Zapoznanie dzieci z tematem zajęć. Swobodne odpowiedzi uczniów na pytanie: co oznacza przysłowie „W zdrowym ciele zdrowy duch”.

3. Quiz dotyczący zasad prawidłowego odżywiania. Nauczyciel czyta uczniom zdania dotyczące zasad odżywiania, a zadaniem dzieci jest stwierdzenie, czy dane zdanie jest prawdziwe, czy fałszywe. Po wykonaniu zadania przez dzieci nauczyciel podsumowuje ćwiczenie zwracając uwagę na prawidłowe zasady związane z odżywianiem.

Quiz:

  • Jedz nabiał, pij mleko, zawierają one wapń potrzebny do prawidłowego wzrostu – prawda
  • Jedz często owoce, zawierają one dużo witamin – prawda
  • Warzywa są niezdrowe, nie należy ich jeść codziennie – fałsz
  • Pij dużo niegazowanej wody mineralnej zamiast słodkich napojów gazowanych – prawda
  • Do szkoły zabieraj zdrowe przekąski przygotowane w domu – prawda
  • Codziennie jedz słodycze, zawierają one mało cukru i dużo witamin – fałsz
  • Pamiętaj o śniadaniu, to najważniejszy posiłek w ciągu dnia – prawda
  • Ograniczaj spożycie tłuszczów, w szczególności zwierzęcych – prawda
  • Zwracaj uwagę na to, aby twoje posiłki były urozmaicone i składały się z różnych produktów – prawda
  • Bądź aktywny, ćwicz na lekcjach wychowania fizycznego – prawda

4. Odczytanie przez nauczyciela wiersza „Elementarz sportowy” i omówienie jego treści ze zwróceniem uwagi na różne rodzaje dyscyplin sportowych.

Wiersz Edyta Pawlak „ELEMENTARZ SPORTOWY”

Każde dziecko o tym wie:
Chcesz być zdrowy – ruszaj się!
Sport to bardzo ważna sprawa.
Są reguły, jest zabawa.
Jest dyscyplin co niemiara,
część z nich nowa, a część stara.
Od wędkarstwa, sztuk łowieckich,
od antycznych igrzysk greckich,
poprzez dzieje, poprzez lata
aż do współczesnego świata.
Każdy znajdzie coś dla siebie.
Sprawdź, co dobre jest dla ciebie.
Może rolki, koszykówka,
rower, piłka lub siatkówka,
szachy, judo czy pływanie
taniec, skoki, żeglowanie
biegi, sanki i łyżwiarstwo,
hokej, snowboard czy narciarstwo?
Może tenis lub karate?
Namów mamę, siostrę, tatę.
Również dla twojego brata
dobrodziejstwa sportów świata:
refleks, sprawność, orientacja,
walka i rywalizacja.
Ważna jest też ta zasada
(to zaleta jest, nie wada):
nie są ważne tu medale,
lecz jak ćwiczysz – czy wytrwale,
czy szanujesz przeciwnika.
Jaki jesteś, stąd wynika!
Sport nauczyć może wiele.
Zdrowy duch jest w zdrowym ciele,
a z wszystkiego jedna racja:
górą sport i rekreacja! 

5. Zabawa ruchowa w sali – „Wiewiórki do dziupli”. Nauczyciel rozkłada na podłodze szarfy, które w trakcie zabawy będą pełnić role dziupli dla wiewiórek, czyli dzieci. Każde dziecko wchodzi do jednej szarfy. Na sygnał nauczyciela „Wiewiórki z dziupli” dzieci wybiegają z szarf i biegają swobodnie po całej sali. W tym czasie nauczyciel zabiera jedną z szarf. Na sygnał nauczyciela „Wiewiórki do dziupli” dzieci ponownie wbiegają do szarf. Uczeń, który nie zdąży zając żadnej z szarf odpada z zabawy. Wygrywa dziecko, które jako ostatnie zostaje w dziupli.

6. Odczytanie przez nauczyciela krótkiego opowiadania „Pomóżmy Robertowi”. Po przeczytaniu nauczyciel zadaje uczniom pytania dotyczące treści opowiadania.

„Pomóżmy Robertowi”

Gdzieś niedaleko stąd żył sobie wraz z rodziną w małym mieszkanku chłopiec o imieniu Robert. Jego dzień zaczynał się zawsze od sytego śniadania, np. słodkie płatki na mleku, bułka z masłem i dżemem lub miodem. Zwykle po śniadanku Robert robił się senny i trudno było mu zebrać się do wyjścia, często zapominał umyć zęby. Drogę do szkoły zwykle pokonywał samochodem. Gdy chciało mu się pić, pił napój gazowany lub czerwoną oranżadę. Ulubionym zajęciem chłopca w szkole były codzienne wizyty w sklepiku szkolnym, gdzie już na pierwszej przerwie kupował sobie chipsy i gumy. Najbardziej nie lubił zaś lekcji w-fu. Nie czuł się na nich pewnie, był powolny i często słuchał śmiechu
i docinków kolegów….

Pytania do opowiadania:

  • Co w życiu Roberta było nie tak?
  • Co chłopiec mógłby zmienić, żeby poczuć się lepiej?
  • Czego w życiu chłopca było za dużo, a czego za mało?

7. Zajęcia plastyczne – „Zdrowe owoce” wykonane techniką wydzieranki z kolorowych papierów. Nauczyciel pokazuje uczniom wykonaną pracę, a następnie tłumaczy na czym będzie polegało ich zadanie. Po wykonaniu prac nauczyciel przygotowuje wystawę.

8. Podsumowanie zajęć. Dzieci stają w kręgu. Nauczyciel prosi, aby każde dziecko powiedziało, czego dowiedziało się w trakcie dzisiejszych zajęć.

9. Podziękowanie za udział w zajęciach i pożegnanie.


Autor: Anna Budziwół – Czytelniczka Portalu